រឿងព្រេងទាក់ទងនឹងទំនៀមប្រើពពិលក្នុងមង្គលការ
អតីតនិទានថា កាលដែលប្រឹថពីរលាយដោយភ្លើងកល្បទៅហើយ ហើយកកើតឡើងជា ថ្មី មានឈ្មោះ “ព្រះឥសូរ” មួយអង្គ ។ ព្រះឥសូរនេះ លោកជា ស្តេចធំនៅឋានកៃលាស ជាប់ជិតចង្កេះភ្នំហិមាល័យ មនុស្សយើងទៅមិនដល់ទេ ព្រះទេពីលោក ព្រះនាមនាង “ឧមាភោគវតី” តាមមាត់អ្នកស្រុកថា “ជាស្រ្តីគ្រប់លក្ខិណា ប្រសើរលើសទេវតា និងស្ត្រីទ្វីបទាំង ៤”។ ព្រះឥសូរនោះ មានឫទ្ធានុភាពនឹងប្រៀបផ្ទឹមពុំបាន ចេះចប់សព្វឈានលោកិយ និងសិល្ប សាស្ត្រគ្រប់មុខ។ ពពួកទេវតា ឥន្ទ ព្រហ្ម យក្ស គន្ធព គ្រុឌ នាគ វិជ្ជាធរ ស្ញប់ស្ញែងកោត ខ្លាច ចូលមកគោរពសុំរៀនពីសម្នាក់លោកទាំងអស់ ពូកែនោះ សូម្បីតែអង្គជាតិរបស់ លោក កាលណាមានតម្រេក ហើយកម្រើកស្រក់ធ្លាក់ចេញចាកទីមក ពុំមានភពណា អាចទទួលរងបានឡើយ បើធ្លាក់ដល់ផែនដី នឹងឆេះផែនដី បើធ្លាក់ដល់ទឹក នឹងកើតព្យុះ ខ្យល់បក់បោក ល្អិតខ្ទេចខ្ទីឈើលតាវល្លិ អន្តរាយមនុស្សម្នានឹងរាប់ពុំបាន ឫទ្ធីនោះសូម្បី តែមនុស្សស្លាប់បាត់ជីវិតទៅកាលយូរ ដល់ទៅ ១០០ឆ្នាំក៏ដោយ ឲ្យតែនៅសល់កំទេច ឆ្អឹងបន្តិចបន្តួច ក៏នៅតែខ្លាចឫទ្ធីលោកដែរ បើចង់ដឹងថា “ឈ្មោះណាម្នាក់ស្លាប់ទៅកើត ក្នុងទីណា” យកតែឆ្អឹងឈ្មោះនោះបន្តិចមកថ្វាយលោក។ គោះសួរឆ្អឹងៗ ប្រាប់លោកថា “ទៅកើតឋានសួគ៌ នរក ឬ ប្រេត តិរច្ឆាន បានទាំងអស់” បានជាថា “ឆ្អឹងក៏នៅខ្លាចឫទ្ធី លោកដែរ”។
ពួកយក្ស គន្ធព គ្រុឌ នាគ កិន្នរ មុននឹងផ្សំផ្គុំកូនចៅជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នា និយមទៅសុំពរពី ព្រះឥសូរ និងនាងឱមាភោគវតី មកធ្វើជាមង្គលប្រយោជន៍ឲ្យកូនចៅមកខាងក្រោយ បានទទួលចំណែករិទ្ធិអំណាច អំពីព្រះឥសូរ ព្រោះអង្គជាតិព្រះអង្គ និងលក្ខិណានាង នោះពូកែណាស់។
ក្រោយនោះយូរមក មានស្តេចមនុស្សមួយអង្គ ឈ្មោះ “ព្រះជ័យសុរិយា” ជាខ្សែស្រ ឡាយអម្បូរព្រះភិរុន្ធ នៅនគរកែកេតជម្ពូ។ ស្តេចអង្គនេះ ដើរស្វែងរករៀនសិល្បសាស្ត្រ ក្នុងព្រៃហិមពាន្ត អស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ មិនចេះជួបប្រទះនឹងឥសី (ឫសី) ឬ តាបស ណាមួយសោះ។
សម័យថ្ងៃមួយ ព្រះឥសូរ ទ្រង់អផ្សុក ហោះមកលេងស្ថានជម្ពូទ្វីប ឆៀងចុះមើលព្រៃ និង ដងភ្នំ ក៏ប្រទះឃើញកុមារម្នាក់ដេកលក់ក្រោមដើមឈើ ព្រះឥសូរក៏ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា “ កុមារនេះ ជាកូនមនុស្ស ហេតុអ្វីក៏ដើរមកដេកក្នុងព្រៃស្មសានតែម្នាក់ឯងដូច្នេះ? មើល ទៅរូបរាង សាច់ឈាម និងសម្លៀកបំពាក់ ដូចជាអម្បូរក្សត្រ ឬមួយក៏ព្រាត់នគរមក? គួរ អញដាស់សួរមើល!” លោកហៅឲ្យក្រោកឡើង សួររឿងរ៉ាវទៅ កុមារក៏ទូលថា “ខ្ញុំព្រះ អង្គ ឈ្មោះជ័យសុរិយា ជាតិមនុស្សលោក នៅនគរកែវកេតជម្ពូរ ខ្ញុំព្រះអង្គបានដើរស្វែង រករៀនសិល្បសាស្ត្រក្នុងព្រៃនេះជាងមួយឆ្នាំហើយ ពុំបានជួបឥសី ឬតាបសណាសោះ” ។ កាលបានឮសូរដូច្នោះ លោកប្រាប់ថា “យើងជាព្រះឥសូរ នៅឋានកៃលាស ឯងស្គាល់ យើងទេ? សិល្បសាស្ត្រយើងចេះដែរ បើចង់រៀន យើងបើកឲ្យរៀនបាន”។ ព្រះជ័យ សុរិយា ក្រាបសំពះទូលថា “ព្រះគុណម្ចាស់ថ្លៃអើយ! ខ្ញុំព្រះអង្គឮតែឈ្មោះ មិនដែល ឃើញព្រះអង្គសោះ ប៉ុន្តែទូលព្រះបង្គំជាខ្ញុំជាតិជាមនុស្ស មិនចេះហោះហើរ ទើបមាន បំណងស្វែងរករៀនសិល្បសាស្ត្រត្រឹមតែក្នុងសម្នាក់ឥសី និងតាបស”។ ព្រះឥសូរថា “អើ យើងក៏ចង់ឲ្យមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះខាងស្ថានមនុស្សលោកដែរ ឲ្យដឹងថ្វីដៃសិល្ប៍ព្រះឥសូរ ព្រោះយើងមិនទាន់ដែលបានបង្រៀនមនុស្សណាម្នាក់សោះ ដូច្នេះចូរចៅរៀនក្នុង សម្នាក់យើងនេះចុះ! ”។
ព្រះជ័យសុរិយាថា “ទូលបង្គំ ចង់រៀនណាស់ហើយ តែមិនដឹងគិតដូចម្តេចនឹងទៅរៀង បាន បើព្រះគុណ គង់រហូតដល់ស្ថានកៃលាសឯណោះ”។ ព្រះឥសូរថា “ឲ្យតែចៅព្រម ទៅតាមយើងចុះ យើងនឹងឲ្យចៅទៅបានដូចប្រាថ្នា”។ ព្រះជ័យសុរិយាឆ្លើយថា “ព្រះ គុណអើយ! បើដូច្នេះ រូបទូលបង្គំខ្ញុំព្រះអង្គនេះ ដូចបានកើតម្តងទៀតហើយ”។
ព្រះឥសូរបញ្ឆោតថា “ចៅហាមាត់ឡើង! យើងសុំរាប់ធ្មេញមើលគ្រប់៣២ឬទេ?”។ ព្រះ ជ័យសុរិយាហាមាត់ឡើង ព្រះឥសូរសេបវិជ្ជាស្តោះទឹកមាត់ខ្វិចទៅក្នុងមាត់។ ព្រះជ័យ សុរិយាភ្ញាក់លេបក្អឹក ចូលទៅក្នុងពោះកាលណា ក៏ព្រឺព្រួចគ្រប់រោម កើតមានកម្លាំងស្មើ ដំរីសារភ្លាមមួយរំពេច ចង់ហោះហើរដើរលើអាកាសបានដូចចិត្តបំណង។ ព្រះឥសូរក៏នាំ ហោះទៅស្ថានកៃលាស បង្ហាត់បង្រៀនសិល្ប៍ចេះសព្វគ្រប់ហើយ ព្រះជ័យសុរិយា ក៏លា ត្រឡប់មកនគរវិញ សោយរាជសម្បត្តិ មានទាំងមហេសីប្រសើរស្មើសួគ៌កញ្ញា។ “ថ្ងៃមួយ ទ្រង់ពអគ្គទេពីនាំហោះទៅថ្វាយសម្តេចព្រះគ្រូប្រសិទ្ធិពរជ័យមង្គល ឲ្យ លុះចប់កិច្ច ហើយ ព្រះជ័យកុមារក៏ក្រាបទូលថា “ខ្ញុំព្រះអង្គ សុំពរជ័យមង្គលមួយ ទុកជាកេរ្តិ៍សម្រាប់ ជម្ពូទ្វីប ដើម្បីយកទៅប្រសិទ្ធិពរ ក្នុងវេលារៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍មង្គលពួកជាតិមនុស្ស ឲ្យ បានរុងរឿងដូចរៀបមង្គលការឯស្ថានកៃលាសផង” ព្រោះកំណើតមនុស្សលោកកើត ឡើងថយថោកណាស់ គ្មានរិទ្ធីអំណាចអ្វីទេ”។
ព្រះឥសូររំពឹងគិតសព្វគ្រប់ទៅ ឃើញថានិងឲ្យពរអ្វីក្រៅពីអង្គជាតិរបស់ខ្លួននិងយោនី អគ្គទេពីរបស់ខ្លួន។ មុខជាផ្សាយអំណាចពុំបានអង្វែងឡើយ ឥឡូវបើមិនឲ្យធ្វើម្តេចនឹង បានផ្សព្វផ្សាយកេរ្តិ៍ឈ្មោះលោកនៅឋានមនុស្ស? បើទើបនឹងមានសិស្សជាស្តេចមនុស្ស លោកតែមួយនេះផង លោកក៏ហៅព្រះនាងឧមាភោគវតីជាមហេសីមកនិយាយសុំ លក្ខណៈយោនីនាងធ្វើជាមង្គល ឲ្យទៅស្ថានមនុស្សលោក ឲ្យមានឫទ្ធីអំណាចដូចស្ថាន កៃលាស។ ព្រះនាងអគ្គមហេសី ក៏ព្រមថ្វាយថា “សុំឲ្យបានដូចសេចក្តីប្រាថ្នាចុះ”។ ព្រះ ឥសូរ ក៏ទ្រង់ហោះទៅយកខ្សាច់ពេជ្រពីចក្រវាឡ មកប្រសិទ្ធិធ្វើជាស្លឹកពោធិមាស ជា តំណាងយោនីព្រះនាង ទៅយកថ្មពេជ្រពីភ្នំហិមាល័យមកប្រសិទ្ធិធ្វើជាទៀនមាស តំណាងអង្គជាតិព្រះអង្គ។ លុះលោកប្រសិទ្ធីរួចស្រេច លោកសន្មតឲ្យឈ្មោះថា “ពរពីវរន៍” គឺថា “ពរពីរនេះ ភ្លឺដូចប្រាថ្នា” ប៉ុន្តែហៅយារៗមកថា “ពពិល” វិញ។ រួចលោក ហុចឲ្យទៅព្រះជ័យ ទាំងប្រាប់ថា “របស់នេះហើយ ជាមង្គលធំ ចូរអ្នកយកទៅទុកចាកេរ្តិ៍ នៅឋានជម្ពូទ្វីបចុះ បើត្រូវការៀបផ្សំផ្គុំកូនចៅ ត្រូវយកទៀនមាស បិទនឹងស្លឹកពោធិអាស នេះ យកភ្លើងអុជឲ្យឆេះ ហើយបង្វិល៣ជុំសាមីខ្លួន រួចលត់ទៅវិញ យកផ្លិតបក់ផ្សែងឲ្យ បួលមាត់ច្រមុះសាមីខ្លួនទាំងប្រុសស្រី ផ្សែងនោះមានក្លិនក្រអូបដូចផ្កាមន្ទោបុស្បពីឋាន សួគ៌នាយ ឲ្យតែដកដង្ហើមចូលផ្សែងចូលដល់ក្នុងខ្លួនកាលណា នឹងព្រួចព្រឺរោមា មាន កម្លាំងដូចដំរីសារ ទាំងប្រុស-ស្រី និងកើតជាបុត្រឡើងមានបុណ្យអំណាចឫទ្ធានុភាព ច្រើន”។
ព្រះជ័យ ទទួលបង្គលពីព្រះរាជគ្រូរួចកាលណា ក៏ពរទេពីហោះត្រឡប់មកនគរវិញ។ ស្តេចទ្រង់ផ្សាយដំណឹងនោះ ដល់នាម៉ឺនមុខមន្ត្រី សេនាទាហានក្នុងព្រះនគរបានដឹង គ្រប់គ្នាទាំងអស់ថា “បើអ្នកណារៀបផ្សំផ្គុំកូនចៅឲ្យជាប្តីប្រពន្ធ ត្រូវមកដង្ហែមង្គលនេះ ទៅអុជយកផ្សែង បក់ឲ្យស្រូបបន្តិចៗគ្រប់គ្នា ដើម្បីឲ្យមានកម្លាំងពលំដូចដំរីសារ កើតជា បុត្រមកឆ្លាតវាងវៃ ថាបើប្រុសស្រីណា ដែលមានកម្លាំងហេវហោច ស្គមកំព្រឹងកំព្រយ យ៉ាងណាក៏ដោយ ឲ្យតែបានជិតគេនៅវេលាដែលគេរៀបមង្គលការ ហើយផ្សែងបក់មក ត្រូវបន្តិចបន្តួច ក៏មានសាច់ឈាមល្អឡើង មានកម្លាំងដូចដំរីសារ ជាទៀងពិតប្រាកដ ណាស់”។
យូរមក ប្រហែលជាជាង ១០០ឆ្នាំទើបអស់ទៀនទៅ ស្តេចមន្ត្រីសេដ្ឋី និងបណ្តាជន ក៏នាំ គ្នារចនាធ្វើជាទៀនខ្លួនឯងជំនួស ខ្លះមានក៏ធ្វើស្លឹកពោធិដោយមាស ខ្លះធ្វើដោយប្រាក់ សំរិទ្ធ ទង់ដែង ស្ពាន់ ដែក។ ឯទៀនគេយកក្រមួនលញ់ធ្វើដូចសត្វដង ហើយបិទទឹក មាស រួចទើបសន្មតថា “ស្លឹកពោធិ និងទៀននេះហើយជាតំណាងយោនីនាងឧមាភោគវតី និងអង្គជាតិព្រះឥសូរ សូមឲ្យមានឫទ្ធីអំណាច ដូចរបស់លោកដែលបាននិម្មិតប្រទាន !” ហើយយកទៅអុជបក់ផ្សែងឲ្យនៅវេលារៀបមង្គលការនោះទៅ។
អាស្រ័យរឿងនេះ ទើបបានជាជាប់មានទំនៀមបង្វិលពពិល រហូតមកដល់ឥឡូវនេះ។
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរភាគ១