រឿងបុរស៤នាក់រៀនសិល្បសាស្ត្រ
ម្នាក់រៀនទាយ
ម្នាក់រៀនបាញ់
ម្នាក់រៀនមុជទឹក
ម្នាក់រៀនជប់។
មាននិទានមួយថាៈ មានបុរស៤នាក់ទៅរៀនសិល្បសាស្ត្រ អំពីព្រាហ្មណ៍ជាទិសាបាមោក្ខាចារ្យ នៅតក្កសិលាមហានគរ។ បណ្តាបុរសទាំង៤នាក់ បុរសម្នាក់រៀនទាយ បុរសម្នាក់រៀនបាញ់ បុរសម្នាក់រៀនមុជទឹក បុរសម្នាក់រៀនជប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ។
មនុស្សទាំង៤នាក់សឹងរៀនទីទៃៗ ពីគ្នា លុះរៀនចប់ហើយក្រាបលាទិសាបាមោក្ខាចារ្យ ជាគ្រូទៅស្រុកវិញ លុះចេញដើរទៅដល់ពេលល្ងាចដេកឈប់នៅឆ្នេរសមុទ្រ។ ព្រឹកឡើងបុរសចេះហោរនិយាយនឹងបុរសទាំង៣នាក់ថា "អ្នកអើយ ! ពេលនេះយើងនឹងមានលាភដោយសត្វឥន្ទ្រីពាំនាំយកកូនស្តេចមួយព្រះ អង្គ ពីនគរពារាណសីមហានគរ ហើរមកទៀបលំនៅយើងនេះឯង"។ បុរសទាំងបួននាក់ គិតគ្នាហើយក៏ឃ្លាំចាំមើលដោយទិសទីទៃៗ ។ ឰដ៏កាលនោះពុំយូរឡើយសត្វឥន្ទ្រីក៏ពាំនាំនាងហើរមកទៀងប្រាកដឆុត ដូចហោរនោះទាយមែន បុរសចេះបាញ់ក៏ដំឡើងធ្នូបាញ់ត្រូវសត្វឥន្ទ្រីនោះធ្លាក់នាងអំពី មាត់ចុះទៅក្នុងទឹកសមុទ្រ អ្នកចេះមុជទឹកក៏មុជចុះទៅស្រង់យកនាងឡើងមកបានដូចបំណង ឯអ្នកចេះជប់ បានជប់នាងឲ្យរស់ឡើងវិញ។ កាលនាងមានជីវិតរស់ឡើងវិញហើយ អ្នកទាំង៤នាក់នោះដណ្តើមគ្នាយកនាងជាប្រពន្ធតែរៀងៗខ្លួន។ អ្នកទាំង៤នាក់នោះ ឈ្លោះប្រកែកជជែកគ្នាមិនដាច់ស្រេចក៏នាំគ្នាទៅប្តឹងដល់ចៅក្រម ដោយដំណើរខ្លួនទីទៃៗ ហើយសួរចៅក្រមថា "នាងនោះតើត្រូវបានជាប្រពន្ធនរណា?" ។ ចៅក្រមជំនុំពិចារណារឿងនេះពុំបាន ក៏នាំអ្នកទាំង៤ ទៅក្រាបបង្គំទូលព្រះមហាក្សត្រ ដោយដំណើរសព្វគ្រប់ប្រការ។ ព្រះមហាក្សត្រ ទ្រង់ពិចារណឈ្វេងយល់ក្នុងព្រះរាជហឫទ័យថាព្រះស្តែងទាំង៤នេះ សឹងមានគុណប្រសើរដូចៗគ្នា ហើយទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់ថា បុរសចេះហោរត្រូវទុកជាគ្រូ បុរសចេះបាញ់ត្រូវទុកជាអាពុក បុរសចេះប្រោះឲ្យរស់ត្រូវទុកជាម្តាយ បុរសចេះមុជទឹកដែលគេបានស្ទាបបានកាន់អស់អង្គនាង បានបីបមថ្នមទ្រយកនាងឡើងមកពីទឹកត្រូវបាននាងជាប្រពន្ធ។
លុះចំណេរទៅមុខបុរសជាប្តីបានជាស្តេចក៏ចិញ្ចឹមរក្សាអ្នកទាំងបីដោយនូវគន្លងព្រះមហាក្សត្រទ្រង់ត្រាស់បង្គាប់នោះ។
ព្រះមហាក្សត្រទ្រង់កាត់សេចក្តីដូច្នេះ ហៅថាសុគតិគមនំហោង។
(ដកស្រង់ចេញពីប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរភាគ៣ រឿងព្រេងទាក់ទងនឹងតុលាការ)